Volg ons op Facebook Twitter Google+ Strava

Rustige duurtraining met Marieke / Samenvatting van deze periode, 40.9 kilometer, 1 uur 33 minuten

Door Johan Veninga, 10 jaar geleden

Samen met Marieke fietste ik vandaag een ritje in de (warme) omgeving van Veenendaal. Aangezien dit de laatste was van deze periode zal ik, zoals jullie van mij gewend zijn, de afgelopen 25 weken eens samen te vatten, want er is weer het nodig gebeurd.

Ik begin op woensdag 20 januari op de Tacx, wetende dat er 25 weken training vóór me ligt. De eerste weken zijn afwisselend koud en stervens koud met bizarre hoeveelheden sneeuw. Op zondag 31 januari staat er een ritje Wolvega-Veenendaal op de planning. Omdat het ook die nacht weer veel heeft gesneeuwd, is de enige optie op de mountainbike. Met de tegenwind doe ik bijna 6 1/2 uur over de 135 kilometer. Ik ben kapot. Op donderdag 11 februari breek ik mijn woon-werkritje na een aantal kilometers af; het is werkelijk onverantwoord om door de sneeuw in het donker te fietsen. Ik verlang dan echt naar voorjaar. 

Op zondag 21 februari onderbreek ik mijn fietstrainingen om samen met mijn zus de 'Acht van Apeldoorn' te hardlopen. Dit om de gemiste Egmond Halve Marathon goed te maken. Gezien de omstandigheden gaat het prima. Mijn voornemen om vanuit Apeldoorn terug naar huis te fietsen, gaat helaas niet door vanwege alweer het weer. En dan ineens is daar de zon: op dinsdag 23 februari mogen de kuiten licht zien, heerlijk. Veel te koud natuurlijk, maar oh zo lekker. De gemiste rit na Apeldoorn haal ik een dag later in en dat is gelijk mijn eerste rit langer dan 100 kilometer. Ik ben tot dan toe dik tevreden met hoe het gaat. Zondag 28 februari mag ik weer door de regen fietsen. Mijn ouders passen op en kunnen alleen 's ochtends. De rit eindigt in zon en de week in meer dan 12 uur training. 

Op zondag 7 maart herhaal ik mijn exercitie van 31 januari. Alleen is het nu heerlijk weer en kan ik op de racefiets. Ik doe bijna 2 uur korter over het ritje naar Veenendaal. Een kleine week later, op zaterdag 13 maart fiets ik met een als nieuwe Equipe een rondje met collega Henk. De eerste echte korte-broekenrit is er weer een week later tijdens een ritje in Veenendaal. We fietsen de Bloggerstocht 'voor', zoals dat heet. Een initiatief van Marieke en Lars. Marieke is niet fit en haakt een uur vóór mij af. Ik train nog even door, want ik moet hoogtemeters in de benen hebben voor het volgend weekend, want dan ga ik namelijk met Marcel op trainingsweekend in Winterberg.

In Winterberg is het de eerste dag schitterend en ook de tweede dag begint heerlijk. Na een paar uur breekt echter de hel los. Het is enkele graden boven nul en het hoost. Marcel kan niet meer volgen en alleen fiets ik de laatste 2 uur terug naar het huisje. De laatste dag pakken we nog even 100 kilometer mee en dan gaan we de volgende morgen héél vroeg weer op pad om op tijd te zijn in Veenendaal voor de Bloggerstocht. Een bijzondere ervaring. Een paar dagen later, op dinsdag 30 maart, regen ik weer eens helemaal zeiknat tijdens een ritje woon-werkverkeer. Stikchagrijnich kom ik thuis. Ik ben de hele winter en het het zogeheten voorjaar helemaal zat. Maart is voorbij, hopelijk brengt april beter weer en daar lijkt het wel op. Veenendaal-Veenendaal, op zaterdag 10 april, gaat met een nieuwe zonnebril door prachtig weer. Marieke laat daar voor het eerst echt zien niet stilgezeten te hebben deze winter en houd 127 kilometer strak mijn wiel. Een week later, op zaterdag 17 april, herhaalt ze dat kunstje tijdens de Amstel Gold Race. Alleen op de Camerig weet ik haar op afstand te zetten, maar verder rijden we als een treintje het hele veld naar huis. Het gaat heerlijk en ik ben dik tevreden met de vorm. Dit moet een goed fietsjaar worden.

En dan gaat het mis. Op vrijdag 23 april raakt huize Zitvlees aan de buikloop. Ik profiteer (lees: bevries) nog even van de situatie door wat extra trainingsuren te maken (wetende dat Marieke haar trainingen wil inhalen), maar als Junior I haar amandelen kwijt raakt, raak ik de nodig trainingsuren kwijt, temeer omdat Marieke inderdaad nog wat extra trainingen wil doen voor de FietsChallenge. Die FietsChallenge was mijn eerste hoofddoel, maar door slechte organisatie, eindigt de zondag 2 mei in een sof. Het enige wat ik meeneem naar huis is een vieze fiets met  lekke band en een verkoudheid met keelontsteking. Het blijft ook koud. Op donderdag 6 mei fiets ik zelfs weer in wintertenue. Tijdens de Klepperklimtocht, op zaterdag 8 mei, ter vervanging van de FietsChallenge, rijd ik ergens helemaal verkeerd en kom met bijna 200 kilometer helemaal kapot weer aan bij de auto. Ik hoop maar dat het afzien heeft geholpen. 

Op vrijdag 21 mei komt de tegenslag echter nog harder aan. Ik ga zo loeihard door mijn rug, dat ik op de grond beland en niet meer kan opstaan. En ondanks de behandelingen van de Orthomanueel Therapeut, blijf ik de rug voelen op de fiets. Ik gun mezelf de rust niet, want een week later gaan we met vakantie. In die vakantie volgt teleurstelling, want de Mont Ventoux op maandag 31 mei moet ik afbreken omdat ik teveel last heb van mijn rug. Al die maanden afzien lijken voor niets. Gelukkig herstelt het genoeg om op zaterdag 5 juni mee te doen met La Ventoux-Beaumes-de-Venise en een dag later aan de Grimpée du Ventoux. In de verzengende hitte moet ik zonder water omhoog en weet mijn tijd van 2008 niet te verbeteren. Ik ben teleurgesteld en toch tevreden, want die rug en die verkoudheid, hebben er wel ingehakt. In de Alpen kom ik op woensdag 9 juni 43 seconden tekort om onder het uur te finishen. Toch heb ik er dan wel weer vertrouwen in, want de week was niet mis. 2 dagen later fiets ik de Marmotton. Die is zwaar, maar zelfs met onderweg rustig aan doen, weet ik de Marmotton in 7 1/2 uur te ronden. Met het volste vertrouwen ga ik zometeen de Marmotte fietsen.

En dan, op donderdag 24 juni, lig ik weer op de grond. Was het een maand eerder al niet fijn, nu is de pijn een veelvoud ervan. Het lukt me pas na anderhalf uur en een overdosis pijnstillers om van de koude vloer af te komen. Ik kan niet meer lopen, zitten of liggen. Zelfs Orthomanupilatie weet weinig verlichting te brengen. Zo wordt die Marmotte helemaal niets! Pas als Jan de boel heeft losgemasseerd en de Orthomanueel Therapeut goed zijn best heeft gedaan, kan ik ineens weer lopen. Het voelt zelfs soepel. 2 dagen later vertrekken we in de auto naar Bourg d'Oisans en mijn rug overleeft de autorit wonderwel. De col d'Ornon op donderdag 1 juli brengt in zoverre uitsluitsel dat ik in ieder geval besluit te starten bij de Marmotte. En dan, op zaterdag 3 juli, is daar de Marmotte, mijn vijfde editie en de warmste ooit. 5 kilometer voor de top van de Galibier kom ik met kramp te zitten en dan begint het grote lijden, inclusief de 40 graden op Alpe d'Huez. Pas na 9 uur en een kwartier weet ik over de mat te komen, meer dood dan levend. Alle ellende ben ik pas vergeten als Marieke een half uur later boven is. De zwaarste trainingsperiode uit mijn fietsersbestaan zit erop. Begonnen in de stervende kou, geëindigd in de verzengende hitte. Een periode om gauw en nooit weer te vergeten, want afzien kan leuk zijn als je er later tevreden op terug kan kijken.

Tags

zitvlees