Volg ons op Facebook Twitter Google+ Strava

Col du Glandon, 75.9 kilometer, 3 uur 23 minuten

Door Johan Veninga, 10 jaar geleden

De ochtend begint weer eens vroeg; noodzakelijk voor een Marmotton waarvan ik schat er zo'n 8 uur over te doen. Het doel is uiterlijk 9 uur op de fiets te zitten. Nog voor half 9 geef ik de nog slapende Marieke een kus en fiets de camping af. Het is een mooie fietsdag.

Ik fiets door Bourg d'Oisans, zo hoor het. Het regent lichtjes, maar ik fiets de blauwe lucht tegemoet. Het bruggetje over de Romanche gaat prima. Ik voel uiteraard de tijdrit van gisteren in mijn benen, maar het is slechts een lichte prikkeling. Rustig peddel ik de drukke weg af, richting Rochetaillée, waar ik rechtsaf ga richting Allemont.  Dan is daar de eerste test voor de benen: het klimmetje naar het stuwmeer. Het voelt nog redelijk en mijn hartslag komt aan de 162. Op het vlakke stuk tot aan waar de echte klim begint, doe ik nog een plas, zucht 3x heel diep en schakel dan terug op het bruggetje. Met een druk op 'lap' begint de echte klim.

Direct moet ik terug naar het op één na kleinste verzet. Pff, wat is dit steil. Mijn benen lopen vol. Bij de eerste afslag vlakt de weg wat af en eigenlijk gaat het dan wel. Ik moet vandaag rustig aan doen op deze klim, anders kom ik mezelf tegen. Toch peddel ik redelijk tegen mijn maximum aan en blijft mijn hartslag steken op 160. Hm, misschien toch nog wat vermoeid van gisteren. Een tweede afslag en een huisje. Ben ik er al? Oh nee, nog niet. Na het dorpje stijgt het weer onbehoorlijk en tikt de klok sneller dan de afstandsmeter. Dan ben ik in Le Rivier. Ik herinner me hier een stukje vlak, zelfs afdaling, maar dat is pas heel veel verder. Ik eet wat en ga dan de korte afdaling in voor het tweede steile stuk van de klim van vandaag. En weer moet ik terug, nu naar het allerkleinste verzet.

Het eerste stuk is het ergst. Dan kan er een tandje bij. Het valt me op dat ik mijn hartslag nog niet boven de 160 heb gehad. Zelfs hier kom ik net aan de 150. Terwijl het hier toch wel steil is. En ik aan mijn benen te voelen best wel afzie. Nog een paar haarspelden. Staand op de pedalen, 155 hartslagen, geen tandje over. Ik ga twijfelen of ik er verstandig aan doe om door te gaan. Kom ik straks de Galibier wel over? In een doemscenario moet ik 10x afstappen terwijl het voorspelde onweer losbarst. Een rust komt over me heen als ik besluit dat deze klim voor vandaag genoeg is.

Mijn lijf heeft blijkbaar rust nodig. Vandaag nog omhoog en dan 2 dagen verplichte rust. Marieke mag vanaf morgen ook weer fietsen, dus dat is een goed excuus om eens vakantie te gaan vieren.

Nog een stelletje haarspelden en dan wat langer omhoog en dan ben ik bij het stuwmeer. Qua hoogte ben ik er, maar deze col kent nog een dipje, letterlijk. In de afdaling haal ik 2 renners bij. Nederlanders. 'Vaker gedaan', verzucht de ene als ik hem voorbij ben gefietst. Ik lach wat, maar eigenlijk valt er niets te lachen. Ik schaam me dat ik met deze benen aan het omhoog fietsen ben. Het slaat nergens op. Met 2 uur en 25 minuten op de klok (klimtijd: 1:38:33) ben ik bovenop de col, keer om en uit de wind stuur ik een sms'je naar beneden.

De klimmetjes op de weg terug gaan mogelijk nog dramatischer dan de heenweg. Ik weet dan dat ik er goed aan heb gedaan om niet door te gaan. Dat was een lijdensweg geweest. En die heb ik genoeg gehad deze vakantie. Het is bijna elf uur als ik door de sauna die vallei van de Oisans heen ben gereden en terug ben bij een verbaasde Marieke. Mijn grapje ('het valt best mee zo'n Marmotton') landt absoluut niet. Zij gaat met junior I zwemmen, ik kom bij in de schaduw van een boom. 2 dagen verplichte rust voor het Zitvlees-lijf en dan zondag maar weer een keer kijken wat ik dan denk aan te kunnen.

Tags

zitvlees