Volg ons op Facebook Twitter Google+ Strava

Col d'Ornon, op z'n elf-en-dertigst, 39.6 kilometer, 1 uur 36 minuten

Door Johan Veninga, 10 jaar geleden

De laatste training voor de Marmotte: de col d'Ornon. Op z'n elf-en-dertigst. We hebben gisteren 11 uur exact in de auto gezeten en mijn lijf protesteert. Toch voelt mijn rug beter aan dan een aantal weken terug. Ik begin nu echt hoop te krijgen dat die Marmotte weleens kan gaan lukken. Eerst maar eens die Ornon en zoals gezegd doen we die rustig. 

Als de col begint, schakel ik al vlot terug naar een steile-wand-verzetje en begin rustig peddelend aan de eerste steile kilometer. Marieke zit in mijn wiel. Mijn hartslag hou ik onder de 160. Achter me hoor ik gehijg, gevolgd door een verontschuldiging 'dat het altijd zo is, in het begin'. Ik neem nog maar een tandje terug. Het is ook warm vandaag.

Een korte afdaling en dan de eerste Ornon en dan na een stukje de tweede Ornon. Een groepje enthousiastelingen weet elkaar te motiveren met de gouden woorden: 'nog maar anderhalve kilometer'. Tja, als je naar Ornon 3 wilt wel, ja. De top ligt daarna nog 5 listige kilometers verder en die beginnen in het bos.

Mijn hartslag gaat weer richting 160. We worden voorbij gepeesd door andere renners, maar als ze ons voorbij zijn, gaat het ineens niet meer zo snel. Ze gaan hun gang maar, ik wil mijn benen en lijf sparen voor de Marmotte. Ik rek mijn rug maar eens, want die begin ik toch te voelen. Pijn is iets anders, fijn ook. De weg begint af te vlakken, Marieke komt naast me rijden en bovenop eten en drinken we nog wat in de schaduw. Na 5 minuutjes is het tijd voor de afdaling.

Zelfs de afdaling doe ik rustig aan. Ok, het eerste stuk gaat vlot, maar na de eerste haarspelden doe ik het wederom rustig aan. En dan een scherpe pijn op mijn linkerbiceps. Gestoken. Ik stop en begin de wond uit te zuigen. 2x gestoken zelfs. 2 vies pijnlijke wondjes prijken op mijn arm. Marieke passeert me en stelt de retorische vraag, waarna we nog rustiger afdalen, terug naar de camping.

Ik ben best tevreden met de rit. Ok, ik had wat last van mijn rug, maar minder dan een paar weken terug na een autoritje. Ik ga het overmorgen gewoon proberen en zie wel hoe ver ik kom. Ik heb er het volste vertrouwen in, dat het gewoon allemaal gaat lukken.

Tags

zitvlees