Volg ons op Facebook Twitter Google+ Strava

(Onze eigen) Jan Janssen Classic 2010, 111.6 kilometer, 4 uur 11 minuten

Door Johan Veninga, 10 jaar geleden

Onze eigen versie van de Jan Janssen Classic; we zouden er bijna patent op kunnen aanvragen. Vorig jaar waren de omstandigheden bijzonder maar dit jaar zouden we 'gewoon' de volle 200 kilometer gaan wegtrappen. Weer of geen wind. Het liep even anders.

Het

De fietsen, klaar voor de start
vertrek is rond 10 voor 9, vanwege alle drukte bij de inschrijvingen. En we hebben een gast, Driehoek Eric. En terwijl die 2 rustig bijkletsen, leg ik er een straf tempo op richting Wageningen. Mijn benen voelen al een stuk minder vierkant dan afgelopen donderdag en mijn hartslag is elastisch, goed dus.

De eerste klim is de Grebbeberg. Pff, een te groot verzet en het gaat moeizaam, maar ik kom als eerste boven met mijn hartslag nog hoger dan het zuur in mijn benen. Het duurt even voordat Marieke is aangesloten. Dan het Paardeveld. Driehoek Eric neemt wraak en bolt het beste over de klinkertjes. We gaan richting de Defensieweg, maar slaan ervoor rechtsaf en pakken dan de Oude Veense Grindweg naar Veenendaal. Ik heb de route totaal niet bestudeerd. Veel meer dan 'een lusje naar Veenendaal en dan over de Posbank en Hoenderlo' weet ik niet. Maar ik krijg een vermoeden: de volgende klim is de Amerongse berg.

Marieke komt klagen 'hoe hard ik wel niet fiets'. Ok, we fietsen stevig door, maar ook niet superhard. Ik doe het rustiger aan. Exact in D1 fiets ik de aanloop, Marieke en Eric in mijn wiel. Bij het opdraaien richting de klim komen er wat kreten achter me vandaan. Ik druk op 'lap' en begin aan de 1.800-meter lange klim. En weer gaat het niet soepel. Schokschouderend weet ik Eric te volgen en eroverheen te gaan. 2 minuut 57. Is dat snel? (blijkt van wel, weer 4 seconden eraf) Uitbollend naar Amerongen denk ik dat Marieke en Eric in mijn wiel zitten (vluchtige blik: 1x grijs, 1x zwart), maar die zitten er achter. Ver achter, zelfs. Pas als we bijna Amerongen weer uit zijn, komt Marieke me voorbij, met de blik op onweer.

Het gaat niet goed met Marieke. Ze baalt dat ze me niet kan bijhouden omhoog. Ik vind het niet verwonderlijk, gezien mijn voorbereiding en haar ziekte, maar zij ziet dat anders. Een ander probleem is haar hartslag, zeker 30 slagen hoger dan de mijne. Ik ben benieuwd hoe lang ze dát vol gaat houden. 

De volgende klim is de Defensieweg. Kort, en ik temporiseer wat in de aanloop. In het tweede deel raak ik Marieke en Eric even kwijt, alleen dan zij voorop. Zie je wel dat ze het kunnen? In Rhenen zijn wat lusjes waar het vreemd genoeg weer wat minder gaat, maar dan gaan we weer verder en fietsen we de Grebbedijk op. 'Gaat het?', vragen we tegelijkertijd aan elkaar. Marieke knijpt me in mijn

Pauze
arm met een grijns (Veenendaals gebruik, denk ik). Najah, een grijns is in ieder geval beter dan net en ik ga er vanuit dat het dan nu ook beter gaat. Rustig fietsen we door naar Wageningen, begeleidt door de eerste bui van vandaag. Het klimmetje over de Westbergweg is Marieke haar favoriet en zij gaat dan ook binnendoor om haar voorsprong niet meer weg te geven. Ik had er nog wel bij kunnen komen, maar ik gun haar dit. Dit soort kadootjes geef ik eigenlijk nooit weg, hm. Met iets meer dan 50 kilometer is daar een controlepost. En als de bui over is, gaan we weer verder.

We gaan richting Doorwerth. Zucht, weer die Holleweg of Italiaanse weg. Wat is het toch met mij vandaag? Ik begin met tegenzin aan een klim. Het blijkt de Holleweg te zijn en Eric geeft mij een klimlesje. De Holleweg en ik worden nooit vrienden. Boven sluit Marieke weer aan. 

Voorbij Heveadorp word ik aangesproken door Fokke Gorter, zwaar in training voor zijn eerste Marmotte. Marieke fietst er dan 500 meter voor. We praten wat over ditjes en datjes, worden aangemoedigd, halen Marieke in en gaan dan een klinkerklimmetje in met fotograaf. Afdalend naar de stoplichten duurt het erg lang voor Marieke erbij is. Ik krijg opdracht om alleen door te fietsen, want het gaat niet en ze voelt zich een blok aan ons been. Uiteraard geen sprake van en we gaan verder.

Onderweg richting Posbank vind ze het niet meer leuk. Ik besluit dat we samen omkeren, na de Posbank. Ik vertel het Eric, die vind het prima. Op die Posbank-klim gaat het niet alleen met Marieke slecht. Ook mijn benen willen niet meer. Ik word voorbijgereden door behaarde benen met zadeltassen als hutkoffers. Samen fietsen we dan de kortste weg terug naar de auto en drie kwartier later rijden we stilzwijgend in de Peu terug naar Veenendaal, weg van onze eigen Jan Janssen Classic. Volgend jaar maar een nieuwe poging.

Tags

zitvlees